Je zou er een klimaatdepressie van krijgen

Ik doe heus mijn best om groener te leven. Maar man oh man, door al die brandende bomen in de Amazone zie ik het bos niet meer.

Ik kocht vegan schoenen van Minuit sur Terre. Super mooie ook nog eens, maar na één keer dragen hangen de vellen al aan de zool. Die vellen lijken ook nog eens verdacht veel op plastic, dus loop ik nu op mijn tenen om zoveel mogelijk te voorkomen dat ik microplastics de grond in stamp.

Ik kocht een jeans van Armed Angels, gemaakt van ecofair biologisch katoen. Blijkt dat de productie van katoen (biologisch of anderszins) vreselijk veel negatieve impact heeft op het milieu en je nog beter elke dag een plastic zak aan kunt trekken.

Dan doen mijn katoenen make-up remover pads dus ook meer kwaad dan goed. En over wasbaar maandverband wil ik het al helemaal niet hebben. Zero waste in de badkamer gaat het verschil sowieso niet maken. Met een verpakkingsvrije shampoo bar moet je je haar minstens vijf keer wassen voor het een beetje schoon is. Douchen duurt daardoor flink wat langer dan 5 minuten. Dus het uiteindelijke resultaat is alleen maar heel veel meer water dat in het doucheputje verdwijnt.

Iets wat bijna verdwenen is uit mijn koelkast: melk. Dat verruil ik zoveel mogelijk voor plantaardige varianten. Maar geen amandelmelk, want die amandelen komen van ver. En geen rijstmelk, want rijst bevat arsenicum. En ook geen sojamelk, want soja brengt je hormonen uit balans. (Blijft havermelk over).

De enige écht duurzame verandering die ik heb gemaakt, is dat ik vrijwel geen vlees en vis meer eet. Daar is volgens mij geen enkel negatief neveneffect bij te verzinnen. Behalve dan dat het bijna een echtelijke scheiding veroorzaakte.

Het is ook overal hetzelfde

Als je op een bloedhete zomerdag net na negenen bij de Merwelanden komt, heb je de hele plas water en het omliggende strandje voor jezelf. Totdat even later dit gezin (man, vrouw, zoon, dochter) neerstrijkt. De man trekt in een vloeiende beweging zijn shirt uit en rent het water in. De zoon volgt zijn voorbeeld, maar komt niet ver voor hij wordt teruggefloten door zijn moeder.
‘Terugkomen! Je moet eerst nog worden ingesmeerd.’
Mopperend komt hij terug. Nu heeft ze twee kinderen die luidkeels klagen en niet stil willen staan om in te smeren. En terwijl haar man op zijn rug in het koele water dobbert, loopt haar lichaamstemperatuur rap op tot ze kokend over de plas schreeuwt: ‘KOM DAT WATER UIT EN HELP EVEN MEE MAN!’  
Mopperend komt hij het water uit. ‘Ik heb geen vrije dag genomen om te gaan smeren.’

Uitkeringsfraude

Ik werd op het matje geroepen bij het UWV. Nadat de Klantadviseur Werk me eerst hartelijk feliciteerde met mijn nieuwe baan, sprak ze me aan op het feit dat ik niet meer had gesolliciteerd sinds ik weer aan het werk was. Ik legde uit hoe het één verband hield met het ander.
Ze hoorde wat ik zei, zei ze. ‘Maar het kan zijn dat je naast je inkomen nog recht hebt op een aanvullende WW-uitkering. En met het recht op de uitkering blijft de plicht om te solliciteren bestaan.’
‘Ik hoef geen aanvullende uitkering. Ik kan prima rondkomen van mijn salaris,’ zei ik. Namens de overheid zou ze ongetwijfeld blij zijn om dit te horen. Als vrouw had ik toch maar mooi mijn economische zelfstandigheid verworven.
Ze was echter onverbiddelijk. ‘Deze keer krijg je een gele kaart. Zie het als een waarschuwing. Maar als het nog eens gebeurt, krijg je een rode kaart.’
‘Wat betekent dat?’ vroeg ik.
‘Dat je minder of zelfs helemaal geen uitkering meer krijgt.’

Je verzint het toch niet.

Zo overleef je het eerste jaar van je huwelijk

‘Hé Dougan, we zijn vandaag een jaar officieel getrouwd,’ zei ik vanochtend.
‘Oh, dat is leuk,’ zei hij.
Voor God Illegaal zijn we al langer getrouwd, maar daarvan ben ik de datum vergeten. Dat Dougan déze trouwdatum niet heeft onthouden zie ik dus maar door de vingers.

Over vingers gesproken. Onze trouwringen dragen we inmiddels niet meer. Dougan vindt de zijne niet lekker zitten en ik ben de mijne een paar dagen geleden kwijtgeraakt.

De romantiek spat ervanaf hier. Dat is nooit anders geweest.

‘Wat vind jij het allerleukste aan Anne?’ vroeg de buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand vorig jaar aan Dougan. Daar kun je volgens mij tal van antwoorden op geven. Bijvoorbeeld:

  • ‘Die prachtige ogen van haar waar een man in kan verdrinken.’
  • ‘Ze beneemt me de adem met haar geknuffel.’
  • ‘Ze is heel grappig, lees haar woordschetsen maar eens.’
  • En zelfs: ‘Zij is degene die er elke ochtend zonder ál te veel klagen uit gaat om onze zoon uit bed te halen.’

‘Ze is zo gewoon,’ antwoordde Dougan.

Het geheim van een goed huwelijk: neem alles wat de ander zegt maar gewoon als een compliment aan.

Vluchten of vechten

Het is alweer een tijd geleden (maar er is nog niet veel veranderd). Ik werkte nog voor de luchthaven en had dat weekend piketdienst, wat betekent dat ik constant een telefoon bij me droeg die elk moment af kon gaan met een crisismelding. Die melding kwam op zondagochtend. De zon scheen en ik had de knop van de voordeur al in mijn hand om naar buiten gaan.

Een uitgezette asielzoeker die vanochtend op het vliegtuig zou worden gezet is ontsnapt en wordt nu gezocht. Vermoedelijk heeft hij zich verstopt in de bagagekelder. De man is een professioneel kickbokser.

Meteen zat mijn hart in mijn keel. Het klonk als het plot van een film, maar dit gebeurde in het echt en uit het zicht van camera’s. Toch kon ik de scène haast voor me zien. Een man die zich, ergens tussen die kilometers bagagebanden, stil en onzichtbaar probeerde te maken. Zwaarbewapende militairen die systematisch de ruimte uitkamden en steeds dichterbij kwamen. Ondertussen hoopte ik stiekem op een happy end.

Een paar uur later weer een melding. De marechaussee heeft de man opgepakt. Crisis voorbij.

Dat is goed nieuws, appte een collega. Fijne dag verder.

Voor wie is dit goed nieuws en voor wie is de crisis voorbij, dacht ik. Deze kickbokser die vandaag het belangrijkste gevecht uit zijn leven verloor zal niet zo’n fijne dag hebben verder.