Het sollicitatiegesprek waarbij ik in tranen uitbarstte

Ik ben nogal snel in tranen. Toen de kapper mijn haar verpestte op de trouwdag van mijn broer, bijvoorbeeld. Of boven een bord pompoenravioli bij O’Pazzo toen M. zei: ‘volgens mij ben je verdrietig.’ Of op het vliegveld van Brussel toen ik wachtte op mijn vlucht naar Sevilla. Maar op nummer één staat het sollicitatiegesprek.

Ik zat op een kanariegele bank, naast mijn potentiële toekomstige manager.
‘Ik krijg de echte Anne maar niet te zien,’ zei ze tegen me. ‘Wie ben jij?’

*

‘Wie ben jij?’ vraag ik aan Vera.
Ze rolt met haar ogen en ik hoor haar denken, Anne, doe niet zo moeilijk.
‘Nee echt, wie ben jij?’ dring ik aan.
‘Ik ben Vera,’ zegt ze stellig.
Ik moet lachen om die nuchterheid van haar. Het lijkt soms andersom, maar zij is de onafhankelijke van ons twee. Zij is Vera en ze doet haar eigen ding en lekker belangrijk wat jij daarvan vindt. Maar stel mij die vraag en ik barst in tranen uit. Hoe kan ik zelfs maar weten wie ik ben als wie ik ben afhankelijk is van met wie ik ben? Ik ben als een kameleon; ik pas mijzelf aan mijn omgeving aan.

Er is nog een reden dat ik niet veel kan met die ‘wie ben jij’ vraag. Ik kan op die vraag antwoorden wat ik wil, maar wie ik echt ben wordt duidelijk in wat ik doe. “Action is character.”
Dat ik begon te huilen op die kanariegele bank, was haar antwoord.
Ik begin volgende week maandag.

8 gedachtes over “Het sollicitatiegesprek waarbij ik in tranen uitbarstte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s