Dag 5 & 6: Alleen op de wereld (of nou ja, in Granada)

Mijn alleen-zijn neemt een van de volgende vormen aan:

  1. Ik ben alleen en ik wikkel mijzelf in dat gevoel als in een deken.
  2. Ik ben alleen en ik heb zin om op het leven af te stappen en mensen te ontmoeten.
  3. Ik ben alleen en ik vind rust in de gedachte dat ik word omringd door de geesten van de mensen die van mij houden.

En dan is er nog een vierde vorm, die ik voelde nadat ik mijn vorige blog had geplaatst: ik voelde me eenzaam en het lukte me niet om mijn negatieve energie om te zetten in #1, #2 of #3.

Ik deed wel een poging. Ik ging de deur uit om te eten, maar alle terrassen zaten vol lachende stelletjes en ik kon het niet opbrengen om daar tussen te gaan zitten.

Uiteindelijk vond ik een bocadillo-afhaalrestaurantje. Ik bestelde een stokbrood met gemarineerde kip en heel veel knoflooksaus, nam het mee naar huis en at het in bed op. Mijn darmen waren daarna nog meer van slag dan ik was en zelfs de kopjes kamillethee van José hielpen niet.

De volgende dag kocht ik een donkerblauwe jumpsuit die me heel mysterieus en artistiek staat (vind ik zelf). Dat ik alleen was en ‘m droeg naar een open poëzie avond in een bar versterkte die dramatiek.

Onderweg naar de bar kwam ik twee bejaarde mannen tegen die tegen een muurtje hingen.
‘Heb je een vriendje?’ vroeg de oudste.
Hij lachte schaamteloos met open mond waarin de helft van zijn tanden ontbrak. Zijn buik piepte door de onderste open knoopjes van zijn overhemd door.
‘Nee, hoezo, wil jij mijn vriend zijn?’ vroeg ik.
‘Sí, sí,’ antwoordde hij. ‘Wil je ergens koffiedrinken?’
Ik sloeg zijn aanbod af, want ik moest door.

In de bar knoopte ik een praatje aan met de Spaanse Carmen en de Argentijnse Javier. Daarna luisterde ik naar het ritme en de klanken van woorden die ik niet verstond.

Mijn eenzaamheid was voorbij. En de volgende keer als het langskomt, weet ik wat me te doen staat. Dan stop ik mijn hoofd onder de dekens, huil ik mijzelf in slaap en trek ik de volgende ochtend mijn mooiste kleren aan.

2 gedachtes over “Dag 5 & 6: Alleen op de wereld (of nou ja, in Granada)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s