Borsten


Nu ik zwanger ben, is mijn lichaam opeens niet meer van mij. Iedereen wilt het bekijken en betasten. En becommentariëren. Vooral vrouwen voelen zich vrij om alles wat ze over mijn lijf denken ook gewoon te zeggen. En dat blijft niet bij ‘laat je buik nog eens zien’. Meer nog dan over mijn buik krijg ik opmerkingen over mijn borsten. Die waren toch al nooit klein, maar inmiddels groter dan die van dikke-tieten-Merel op de middelbare school.

Ik vond het altijd sneu voor Merel dat de jongens haar zo noemden. Maar stiekem was ik ook opgelucht, omdat mijn borsten daardoor enigszins buiten beeld bleven. Bijna tien jaar na de havo moet ik er echter alsnog aan geloven met opmerkingen als:

  • ‘Zooo, je krijgt flinke memmen.
  • ‘Je groeit flink zeg! Je borsten bedoel ik.’
  • ‘Je hebt nu al genoeg melk om een tweeling te voeden.’

Maar dan niet van vijftienjarige jongens, maar vrouwen die de puberteit allang voorbij zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s