Hand in eigen boezem

Hand in eigen boezem
Woontrend: asymmetrie in de keuken

Ik geef mijn hormonen er de schuld van dat ik mij minstens een paar keer per dag zo boos maak om de verbouwing.
‘Het komt goed,’ zeggen D. en mijn moeder en mijn oma en mijn vriendinnen en mijn collega’s en mijn verloskundige en alle anderen die per ongeluk aan me vragen hoe het gaat dan.
Waarop ik nog bozer roep: ‘Daar gaat het helemaal niet om!’
Het gaat mij om de manier waarop het gaat. Om toezeggingen die keer op keer worden gedaan en keer op keer niet worden nagekomen. Om de gipsplaten die in allerijl tegen de muren zijn geplaatst waardoor onze op de millimeter geplande keuken niet meer past. Om de boiler die nu dus scheef boven de spoelbak hangt. Om de wasmachine die op de verkeerde (en meest rotte) plek is geïnstalleerd omdat er gewoon niet goed naar het ontwerp is gekeken. Omdat er niet naar mij geluisterd, laat staan met mij overlegd wordt.
Het enige goede dat hieruit voortkomt, is dat ik me op het huishouden stort om mijn woede te ventileren. Terwijl ik in zo’n driftbui de afwas doe en het bestek in het droogrek smijt, realiseer ik mij echter dat ik vooral boos ben op mijzelf. Want eerlijk is eerlijk, het is mijn eigen schuld. Ik heb zelf alles uit handen gegeven, omdat ik het wel makkelijk vind om me niet bezig te hoeven houden met dingen die ik moeilijk vind. Dat inzicht kalmeert me enigszins, want ik ben veel milder voor mijn eigen karakterfouten dan voor die van anderen.
‘Je hebt nu in ieder geval al mijn slechte kanten in één keer gezien,’ zeg ik daarna tegen D.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s