Mama

Het is zaterdag 30 september, tien voor tien ’s avonds als ik mijn baby stevig aanpak om nooit meer los te laten. Ik ben mama. En ik voel er helemaal niets bij. Dat wil zeggen: boven alles voel ik de afwezigheid van pijn. Het is met terugwerkende kracht dat ik op dat moment zoveel liefde voel voor die rood aangelopen, schreeuwende baby in mijn armen.

Ik verwachtte dat moederliefde een groots, nieuw gevoel zou zijn. Ik zocht daarom naar dat gevoel terwijl ik met een frons toekeek hoe de verloskundige mijn baby liet vallen om zijn schrikreflex te testen. Ik zocht naar dat gevoel terwijl ik ’s nachts zat te knikkebollen boven zijn slapende hoofdje op mijn borst. Terwijl ik om de haverklap controleerde of hij nog wel adem haalde. Zorgvuldig zijn poepluiers inspecteerde op de kleur.

Niemand die mij zo in de weer zou hebben gezien, zou eraan hebben getwijfeld of ik de moeder van deze baby was. Alleen een moeder vraagt zich af of ze wel genoeg liefde voor haar kind heeft.
Ze heeft niet alleen genoeg, maar vooral ook steeds meer.

Mijn liefde voor mijn baby groeit met hem mee. Dat gaat haast onmerkbaar. Het is op onwillekeurige momenten dat ik het opeens opmerk. Dat mijn hart net zo krap om mijn liefde voelt als het geboortepakje om zijn nu drie weken oude lijfje. Maar waar het pakje begint te knellen, rekt mijn hart mee. Steeds groter en groter wordt het.

11 gedachtes over “Mama

  1. Anne, wat heb je, je liefde voor je zoon prachtig beschreven.
    Jullie van harte gefeliciteerd met de geboorte van jullie mooie mannetje.
    Ik hoop nog heel veel van deze blogjes te mogen lezen!
    Corine

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s