Kleine D. lijkt nu al (niet) op mij

Na 30 weken zwangerschap begint het duidelijk te worden dat kleine D. in sommige opzichten al erg op mij lijkt. Hij gaat bijvoorbeeld niet graag op de foto:

Baby vet
Voor wie hier niks in kan zien: dit zijn de allerliefste zwart-witte vlekken ooit. Die grote zwarte vlek is bovendien het handje van kleine D. dat hij voor de camera houdt.

In andere opzichten lijkt hij juist helemaal niet op mij. Tijdens de groei-echo meet de echoscopist een aantal keer zijn buikje op.
‘Wat kleiner dan gemiddeld,’ concludeert ze.
Bij de verloskundige is het mijn beurt. Ik ga liggen en ontbloot mijn buik, terwijl zij haar meetlint tevoorschijn haalt. Ze spant hem in de lengte over mijn buik. En dan nog eens. En dan nog een derde keer.
’Ik kan er echt niks anders van maken,’ zegt ze. ‘Ruim 31 centimeter. Dat is wat groter dan gemiddeld. Maar aan de achterkant zie je er niks van hoor.’
Gelukkig is niet alleen mijn buik dikker geworden, maar mijn huid ook.

Borsten


Nu ik zwanger ben, is mijn lichaam opeens niet meer van mij. Iedereen wilt het bekijken en betasten. En becommentariëren. Vooral vrouwen voelen zich vrij om alles wat ze over mijn lijf denken ook gewoon te zeggen. En dat blijft niet bij ‘laat je buik nog eens zien’. Meer nog dan over mijn buik krijg ik opmerkingen over mijn borsten. Die waren toch al nooit klein, maar inmiddels groter dan die van dikke-tieten-Merel op de middelbare school.

Ik vond het altijd sneu voor Merel dat de jongens haar zo noemden. Maar stiekem was ik ook opgelucht, omdat mijn borsten daardoor enigszins buiten beeld bleven. Bijna tien jaar na de havo moet ik er echter alsnog aan geloven met opmerkingen als:

  • ‘Zooo, je krijgt flinke memmen.
  • ‘Je groeit flink zeg! Je borsten bedoel ik.’
  • ‘Je hebt nu al genoeg melk om een tweeling te voeden.’

Maar dan niet van vijftienjarige jongens, maar vrouwen die de puberteit allang voorbij zijn.

Pregnant and in heels

‘Pregnant and in heels, I love it!’ zei een collega.
Zelf is ze heel uitgesproken, ook in haar kledingstijl, en ze kan dus oprecht waarderen dat ik op 2/3e van mijn zwangerschap nog steeds op hakken rondloop. Terwijl dat voor mij minder met een hoogstaand stijlgevoel te maken heeft en meer met mijn hervormde inborst. Want wat nou duizelingen in mijn hoofd, pijn laag in mijn rug en benen die zwaar van vermoeidheid zijn. Niet klagen maar dragen, die hakken, en bidden om kracht.

Pregnant and in heels

 

Vraag nooit zomaar aan een vrouw of ze zwanger is

Van de een op de andere dag kon ik niet meer verhullen dat ik seks heb gehad zwanger ben. Ik ben nu de enige die het soms nog vergeet (ik wijt het aan zwangerschapsdementie).

‘Gefeliciteerd,’ zei een vrouw op werk spontaan toen ik langs haar liep.
Ik staarde haar onbegrijpend aan terwijl mijn hersenen haar woorden probeerden te plaatsen. In die ene seconde betrok haar glimlach en werden haar ogen groot van de horror.
‘Toch?’ piepte ze.
Toen pas begreep ik dat ze op de baby in mijn buik doelde.
‘Oh ja! Dankjewel!’
Opgelucht snelde ze weg.

Vraag nooit zomaar aan een vrouw of ze zwanger is

Met mijn buik bloot

‘Laat je buik eens zien,’ zei een collega.
Prompt hield ik mijn adem in en trok ik mijn navel naar binnen.
‘Wat ben je nog slank!’ riep ze uit.
‘Ja hè?’ Trots wreef ik over mijn (vrij) platte buik. Onder mijn shirtje glom die van zorgvuldig opgesmeerde Bio Oil. Want in tegenstelling tot die keer dat ik 13 was en mijn heupen ineens van die vruchtbare vrouwenheupen werden, ben ik deze keer beter voorbereid op striae.

Ik vind het leuk hoor, dat er een baby in mijn buik groeit. Een paar dagen geleden lag ik op bed en voelde ik mijn darmen zacht rommelen. Misschien zijn het wel baby plopjes, bedacht ik ondanks dat ik dat nog niet kan merken. Meteen was ik vol vertedering om dat wezentje dat nu al zijn 7,4 centimeter kleine lichaam flink aan het trainen is.
Ik wilde alleen dat ik dat ook wat meer had gedaan voor ik zwanger werd.