Met mijn buik bloot

‘Laat je buik eens zien,’ zei een collega.
Prompt hield ik mijn adem in en trok ik mijn navel naar binnen.
‘Wat ben je nog slank!’ riep ze uit.
‘Ja hè?’ Trots wreef ik over mijn (vrij) platte buik. Onder mijn shirtje glom die van zorgvuldig opgesmeerde Bio Oil. Want in tegenstelling tot die keer dat ik 13 was en mijn heupen ineens van die vruchtbare vrouwenheupen werden, ben ik deze keer beter voorbereid op striae.

Ik vind het leuk hoor, dat er een baby in mijn buik groeit. Een paar dagen geleden lag ik op bed en voelde ik mijn darmen zacht rommelen. Misschien zijn het wel baby plopjes, bedacht ik ondanks dat ik dat nog niet kan merken. Meteen was ik vol vertedering om dat wezentje dat nu al zijn 7,4 centimeter kleine lichaam flink aan het trainen is.
Ik wilde alleen dat ik dat ook wat meer had gedaan voor ik zwanger werd.

Verrassing

D. was de eerste die iets door had.
‘Het is toch jouw lichaam, Annie,’ zei hij. ‘Jij moet merken als er iets verandert.’
Maar omdat ik niet zo op mijn lichaam vertrouwde, besloot ik een zwangerschapstest te kopen.
Pregnant, gaf die aan.
‘Maar ik voel me gewoon normaal,’ zei ik nog tegen D.

*

Met kriebels in mijn dikke buik (want: uitpuilende darmen, zwangerschapskwaal #742952) lag ik een aantal weken later bij de echoscopist. En ik dacht alleen maar: ik hoop zo dat er echt een baby in mijn buik zit.
’Stel je voor,’ zei ik de avond ervoor tegen D., ‘dat ik helemaal niet zwanger blijk te zijn.’ Dat alle keren dat ik in de afgelopen weken kotsmisselijk van de geur van Syrisch eten boven de wc-pot hing alleen maar door mijn verbeelding kwamen.
’Oh Anne, dan heb je een probleem,’ zei hij.
Maar zodra de gel op mijn buik was uitgesmeerd en de geluidscamera erop werd gezet, waren alle twijfels weg. Hij zit er echt! (Of zij, natuurlijk).

Verrassing