Op zoek naar de liefde ehh baan van mijn leven

Solliciteren is net als daten. De arbeidsmarkt ligt voor me open en is vol met kanshebbers. Oké, de meest aantrekkelijke exemplaren zijn vaak al vergeven, maar ik ben positief. ‘Je hoeft er tenslotte maar één te vinden, Anne,’ houd ik mezelf voor. Eén leuke baan die mijn hart sneller doet kloppen, die mij uitdaagt en laat groeien, en die mij rijk maakt. En zolang ik die ene nog niet heb gevonden, is het zoeken ook leuk.

Leuk, maar niet makkelijk. Of misschien ben ik te kritisch. Baan na baan krijg ik onder ogen en baan na baan swipe ik naar links. Nee, nee, nee- oh die was eigenlijk toch wel leuk, nee, nee, nee. Soms is er opeens toch een match. Dan wordt het pas echt spannend. Een paar berichtjes over en weer uitwisselen. Het niet kunnen laten om al te dromen van een toekomst samen. Tien verschillende outfits aantrekken om uiteindelijk in mijn eeuwige zwarte broek te schieten omdat die het lekkerst zit. Met een buik vol kriebels en dat hoofd vol dromen op weg. En dan: de eerste indruk en het aftasten tijdens het gesprek.

Vooral dat laatste. Want net als met daten komen de verwachtingen niet altijd overeen. Vooral niet als de ander bindingsangst heeft. (Toegegeven: organisaties zijn niet de enige die in de stress schieten bij de gedachte aan levenslang. Als het serieus lijkt te worden, raak ik ook in paniek. Dan gaat mijn hart tekeer en krijg ik bijna geen adem meer. Wil ik dit eigenlijk wel?)
Nog niet zo lang geleden werd ik er door zo een afgewezen voor de functie waarop ik solliciteerde. ‘Maar ik vind wel dat je een interessant profiel hebt, dus ik wil je toch graag leren kennen,’ werd me gezegd, ‘misschien kunnen we in de toekomst iets regelen op freelance basis.’
Mooie woorden en vage beloften. Ik wist niet of ik me gevleid of beledigd moest voelen, maar ik ging toch. Voor de ervaring, zeg maar. Ik had kunnen weten dat het met tranen zou eindigen.

Het feestje (Bollywood-stijl)

(Het vervolg op Meisjes van (bijna) 11)

Ik gaf haar een kettinkje in (nep)goud met vier schitterende steentjes.
‘Oh, super mooi!’ riep ze uit toen ik het aan haar gaf.
Maar ik bekeek haar eens goed en bedacht dat ze misschien toch liever iets had gekregen in dezelfde zilverkleur als de nieuwe glitterschoentjes die ze droeg.
Haar twee schoolvriendinnen op de achtergrond verloren even hun aandacht voor hun telefoon. Ze namen mij nieuwsgierig op en trokken zich vervolgens gillend terug om te gaan dansen in de gang. Even maar. Al snel ploften ze neer op bed om de rest van de avond met hun tweeën te smoezen boven die telefoons.
Het jarige meisje kwam bij mij staan en keek ernaar.
‘De jongen op wie Olga verliefd is, heet Brian,’ vertelde ze.
Nog meer gegil vanaf het bed.
‘Wilt u hem zien? Oh nee, ik durf hem niet te laten zien! Oké, kijk, dit is hij,’ zei Olga in één adem tegen mij en ze liet me een Instagramfoto zien van een stoere jongen (volgens haar) met een babyface (volgens mij, maar dat heb ik haar maar niet gezegd).
‘En op wie ben jij verliefd?’ vroeg ik aan het jarige meisje.
Ze trok een vies gezicht.
‘Op niemand,’ zei ze en ze maakte zich zo snel als ze kon op die glitterschoentjes uit de voeten.
Ik lachte en geloofde er niks van. Toen ik elf was, was ik zonder uitzondering verliefd op alle ‘oudere mannen’ die de vrienden van mijn broer waren.

Ik liep naar de woonkamer en werd daar met mijn blonde haren en lichte huid met evenveel nieuwsgierigheid bekeken door de familie.
‘Ben je weleens vaker op een Hindoestaanse verjaardag geweest?’ wilde iedereen weten.
‘Nee, dit is de eerste keer,’ zei ik, maar tijdens het Bollywood dansen wiebelde ik lustig mee op mijn tenen en draaide met mijn armen alsof ik nooit anders heb gedaan.
Ze waren er stil van.
Zo stil, dat ik eigenlijk weer naar huis wilde gaan. Maar het jarige meisje kwam naast me zitten op de hoek van de bank.
‘Blijf je nog tot het taart aansnijden?’ vroeg ze.
Ze stak zelf de elf kaarsjes in een slagroomtaart van de Aldi aan waarop haar broertje ze uitblies. Zodat al haar dromen zullen uitkomen.

Verliefd

‘Als ik lekker met iemand dans ben ik meteen verliefd’, zei een salsavriendinnetje. ‘Nu op hem bijvoorbeeld’ – en ze wees een man aan – ‘terwijl ik anders echt niet op hem zou vallen.’ Ik moest lachen. Niet om de man op wie ze op dat feest even verliefd was (want én hij kon goed dansen én hij had een leuke lach), maar omdat ik het grappig vond dat ze de kriebels in haar buik en de lichtheid in haar hoofd van zoveel draaien in verband bracht met verliefd zijn op een man.

Grappig en verbazend. Ik word namelijk nooit verliefd op de mannen met wie ik dans. Als ik al verliefd wordt voor een nacht, dan is het juist op de mannen die niet met me dansen. Dan stift ik mijn lippen nog roder, trek mijn schouders verder naar achter en til mijn hoofd hoger. Dan ben ik verliefd tot ze wel met me dansen. Maar eigenlijk heeft dat niks met verliefdheid te maken, alleen maar met aandacht.

Toch begrijp ik de verwarring. ‘Volgens mij is Anne verliefd op mij’, zei een jongen eens tegen datzelfde salsavriendinnetje. ‘Ze kijkt me tijdens het dansen zo stralend aan.’ En wat dat stralen betreft, had hij gelijk. Het had alleen niet met hem te maken. Als ik dans met wie dan ook verschijnt er als vanzelf een lach op mijn gezicht die niet meer verdwijnt. Dan schitteren mijn ogen en spat ik haast uit elkaar van geluk. Maar om aan de verwarring van mijn danspartners een einde te maken: ik ben alleen verliefd op het dansen.

Meisjes van (bijna) 11

‘Vrijdag ben ik jarig,’ zei ze nog snel. Ik stond al met een been buiten, maar stapte weer naar binnen.
‘Echt waar? Dat is leuk. Zie ik jou donderdag ook?’ vroeg ik.
De donderdagen lees ik bij haar thuis voor aan haar halfbroertje van bijna drie en in mijn hoofd maakte ik al plannen om haar te verrassen.
Ze schudde haar hoofd van nee.
‘Als je vrijdagavond tijd hebt, kun je langskomen’, zei de moeder van haar halfbroertje. ‘Je hoeft geen cadeautje mee te nemen hoor.’
Ik hoefde niet mijn evenementen op Facebook te checken om te zien of er vrijdag een salsafeestje zou zijn; ik zou het verjaardagsfeestje van dit meisje van bijna elf niet willen missen. En terwijl ik naar huis liep, vroeg ik me af wat voor cadeaus meisjes van elf willen krijgen.

Ik kan me haast niet meer herinneren hoe het is om tien te zijn en elf te worden. Volgens mij was mijn mooiste cadeau toen een donkerblauw make-uptasje met bloemetjes; erin een felroze, plakkerige lipgloss van Miss Sporty. Maar het kan evengoed zo zijn dat ik dat voor mijn tiende verjaardag kreeg, of voor mijn twaalfde. Juist omdat ik maar zo weinig weet van toen, weet ik dat ik zorgeloos was. Het enige waar ik me zorgen over maakte, was dat ik op mijn elfde-en-één-dag bloed in mijn onderbroek had.

Het breekt mijn hart dat het niet vanzelfsprekend is dat meisjes van bijna elf zo zonder zorgen zijn. Dat dit meisje van bijna elf al zoveel verdriet heeft staan in haar verlegen donkere ogen die gaan stralen als ik naar haar lach en haar beloof dat ik op haar feestje kom.

(Het vervolg: Het feestje (Bollywood-stijl))