Aan de grond (maar wel een mooie houten grond)

Het is altijd goed om te weten waar je staat in het leven. Zo heb ik, net 26, een baby in mijn buik en een hypotheek in mijn maag. En een appartement met een houten vloer, openslaande deuren en kamers waar op elk moment van de dag zonlicht naar binnen stroomt. Ik dacht dus eigenlijk dat ik het best goed voor elkaar had. Tot ik erachter kwam dat steeds minder starters een appartement in mijn prijsklasse kopen. Liever meteen een huis met voldoende kinderkamers in plaats van een stukje woonkamer dat met een gipswandje is afgedekt en zo voor babykamer moet doorgaan.
‘Straks raak ik mijn appartement niet kwijt als ik zwanger ben van de tweede,’ zei ik, een beetje voorbarig.
‘Daar hoef jij je geen zorgen om te maken,’ zei mijn vader. ‘Er zijn altijd mensen die aan de onderkant zitten en een appartement als het jouwe willen.’

Aan de grond

Vraag nooit zomaar aan een vrouw of ze zwanger is

Van de een op de andere dag kon ik niet meer verhullen dat ik seks heb gehad zwanger ben. Ik ben nu de enige die het soms nog vergeet (ik wijt het aan zwangerschapsdementie).

‘Gefeliciteerd,’ zei een vrouw op werk spontaan toen ik langs haar liep.
Ik staarde haar onbegrijpend aan terwijl mijn hersenen haar woorden probeerden te plaatsen. In die ene seconde betrok haar glimlach en werden haar ogen groot van de horror.
‘Toch?’ piepte ze.
Toen pas begreep ik dat ze op de baby in mijn buik doelde.
‘Oh ja! Dankjewel!’
Opgelucht snelde ze weg.

Vraag nooit zomaar aan een vrouw of ze zwanger is

Met mijn buik bloot

‘Laat je buik eens zien,’ zei een collega.
Prompt hield ik mijn adem in en trok ik mijn navel naar binnen.
‘Wat ben je nog slank!’ riep ze uit.
‘Ja hè?’ Trots wreef ik over mijn (vrij) platte buik. Onder mijn shirtje glom die van zorgvuldig opgesmeerde Bio Oil. Want in tegenstelling tot die keer dat ik 13 was en mijn heupen ineens van die vruchtbare vrouwenheupen werden, ben ik deze keer beter voorbereid op striae.

Ik vind het leuk hoor, dat er een baby in mijn buik groeit. Een paar dagen geleden lag ik op bed en voelde ik mijn darmen zacht rommelen. Misschien zijn het wel baby plopjes, bedacht ik ondanks dat ik dat nog niet kan merken. Meteen was ik vol vertedering om dat wezentje dat nu al zijn 7,4 centimeter kleine lichaam flink aan het trainen is.
Ik wilde alleen dat ik dat ook wat meer had gedaan voor ik zwanger werd.

Verrassing

D. was de eerste die iets door had.
‘Het is toch jouw lichaam, Annie,’ zei hij. ‘Jij moet merken als er iets verandert.’
Maar omdat ik niet zo op mijn lichaam vertrouwde, besloot ik een zwangerschapstest te kopen.
Pregnant, gaf die aan.
‘Maar ik voel me gewoon normaal,’ zei ik nog tegen D.

*

Met kriebels in mijn dikke buik (want: uitpuilende darmen, zwangerschapskwaal #742952) lag ik een aantal weken later bij de echoscopist. En ik dacht alleen maar: ik hoop zo dat er echt een baby in mijn buik zit.
’Stel je voor,’ zei ik de avond ervoor tegen D., ‘dat ik helemaal niet zwanger blijk te zijn.’ Dat alle keren dat ik in de afgelopen weken kotsmisselijk van de geur van Syrisch eten boven de wc-pot hing alleen maar door mijn verbeelding kwamen.
’Oh Anne, dan heb je een probleem,’ zei hij.
Maar zodra de gel op mijn buik was uitgesmeerd en de geluidscamera erop werd gezet, waren alle twijfels weg. Hij zit er echt! (Of zij, natuurlijk).

Verrassing

Dansen op sokken

Net toen ik me eindelijk sexy voelde als ik salsa danste, besloot ik ermee te stoppen. Met salsa, niet met dansen. Ik heb salsa verruild voor beginnerslessen in moderne dans. En dat betekent dat ik er nu, na talloze dansen volgen, opeens alleen voor sta. Gelukkig was ik voor mijn eerste les goed voorbereid, getuige de voice note die ik naar H. stuurde.


55 minuten later stond ik enigszins schuchter op mijn sokken op de dansvloer. De dansleraar volgde mijn bewegingen nauwgezet via de spiegel.
‘Dans niet te klein,’ zei hij. ‘Maak je bewegingen groot. Neem je ruimte in.’