Baas in eigen buik

‘Heb je het al gehoord?’
‘Wat?’
‘Anne heeft een kind.’
‘Echt??? Van wie?’
‘Van haar vriend, zegt ze.’
‘Ik wist niet eens dat ze een vriend heeft.’
‘Ja, maar ze was nog niet zo heel lang met hem samen toen ze zwanger raakte.’
‘Hoe dan?’
‘Door seks natuurlijk. Maar hij is dus Syrisch, die vriend van haar.’
‘Daar krijg je wel mooie kindjes van.’
‘Ja, maar ook een heleboel problemen. Straks neemt hij hun kind over een paar jaar mee naar Syrië.’
‘Dat soort verhalen hoor je heel veel.’
‘En ik vraag me af of mannen in die cultuur ook iets aan de opvoeding doen.’
‘Waarom heeft ze het kind dan eigenlijk gehouden? Je kunt het tegenwoordig toch ook gewoon weg laten halen.’
‘Als ik haar was, had ik dat gedaan.’

Gelukkig leven we in een land waar een vrouw baas in eigen buik is, en niemand anders.

(Overigens is deze dialoog fictief, behalve dan dat alles wel minstens een keer tegen me gezegd is.)