Verrassing

D. was de eerste die iets door had.
‘Het is toch jouw lichaam, Annie,’ zei hij. ‘Jij moet merken als er iets verandert.’
Maar omdat ik niet zo op mijn lichaam vertrouwde, besloot ik een zwangerschapstest te kopen.
Pregnant, gaf die aan.
‘Maar ik voel me gewoon normaal,’ zei ik nog tegen D.

*

Met kriebels in mijn dikke buik (want: uitpuilende darmen, zwangerschapskwaal #742952) lag ik een aantal weken later bij de echoscopist. En ik dacht alleen maar: ik hoop zo dat er echt een baby in mijn buik zit.
’Stel je voor,’ zei ik de avond ervoor tegen D., ‘dat ik helemaal niet zwanger blijk te zijn.’ Dat alle keren dat ik in de afgelopen weken kotsmisselijk van de geur van Syrisch eten boven de wc-pot hing alleen maar door mijn verbeelding kwamen.
’Oh Anne, dan heb je een probleem,’ zei hij.
Maar zodra de gel op mijn buik was uitgesmeerd en de geluidscamera erop werd gezet, waren alle twijfels weg. Hij zit er echt! (Of zij, natuurlijk).

Verrassing