Vraag nooit zomaar aan een vrouw of ze zwanger is

Van de een op de andere dag kon ik niet meer verhullen dat ik seks heb gehad zwanger ben. Ik ben nu de enige die het soms nog vergeet (ik wijt het aan zwangerschapsdementie).

‘Gefeliciteerd,’ zei een vrouw op werk spontaan toen ik langs haar liep.
Ik staarde haar onbegrijpend aan terwijl mijn hersenen haar woorden probeerden te plaatsen. In die ene seconde betrok haar glimlach en werden haar ogen groot van de horror.
‘Toch?’ piepte ze.
Toen pas begreep ik dat ze op de baby in mijn buik doelde.
‘Oh ja! Dankjewel!’
Opgelucht snelde ze weg.

Vraag nooit zomaar aan een vrouw of ze zwanger is

Verrassing

D. was de eerste die iets door had.
‘Het is toch jouw lichaam, Annie,’ zei hij. ‘Jij moet merken als er iets verandert.’
Maar omdat ik niet zo op mijn lichaam vertrouwde, besloot ik een zwangerschapstest te kopen.
Pregnant, gaf die aan.
‘Maar ik voel me gewoon normaal,’ zei ik nog tegen D.

*

Met kriebels in mijn dikke buik (want: uitpuilende darmen, zwangerschapskwaal #742952) lag ik een aantal weken later bij de echoscopist. En ik dacht alleen maar: ik hoop zo dat er echt een baby in mijn buik zit.
’Stel je voor,’ zei ik de avond ervoor tegen D., ‘dat ik helemaal niet zwanger blijk te zijn.’ Dat alle keren dat ik in de afgelopen weken kotsmisselijk van de geur van Syrisch eten boven de wc-pot hing alleen maar door mijn verbeelding kwamen.
’Oh Anne, dan heb je een probleem,’ zei hij.
Maar zodra de gel op mijn buik was uitgesmeerd en de geluidscamera erop werd gezet, waren alle twijfels weg. Hij zit er echt! (Of zij, natuurlijk).

Verrassing